Een nachtje doorhalen, maar dan zonder bier


'Tring tring... tring tring'. Versuft schrik ik wakker. Ik kijk eens om me heen. Euh, waar ben ik?! Slaapkamer... Het regent pijpenstelen... De telefoon gaat... Storingsdienst... Ik gris mijn telefoon van het nachtkastje en ben nog net op tijd met opnemen.
'Goedenacht, wij hebben een melding doorgekregen aan de Raadhuisstraat in Hoogeveen. De klant meldt dat het water via het plafond en de muren naar binnen komt sijpelen'. Bij gebrek aan papier, schrijf ik alle info op een reclamefolder die ik in de keuken tegen kom. Heb ik het telefoonnummer? Check!
Ik bedank de medewerkster van het callcenter. Erg prettig overigens dat een callcenter het eerste aanspreekpunt is, zij filteren de belangrijkste informatie, geven de klant tips en adviezen om te kijken of het eerst telefonisch op te lossen is en als dit allemaal niet mag baten, nemen ze contact op met mij.

Snel zet ik een bakje koffie voor onderweg, even wat beter wakker worden. Wel zo prettig, ook voor de klant. 
Op de bestemming aangekomen, komt de klant al naar buiten rennen. 'Het blijft maar door lekken meneer, ik weet niet meer wat ik moet doen!' Ik probeer de klant enigszins gerust te stellen en ga gelijk naar de plek des onheils. Het lekt behoorlijk en aan de vorm van de lekkage te zien, heb ik al een donkerbruin vermoeden wat er aan de hand is. Ik haal de ladder van mijn bus en klim vervolgens het dak op. Mijn vermoeden blijkt te kloppen, alle afvoeren zitten vol met blad. Geen wonder dat het water niet weg kan en dus een andere weg zoekt. Snel maak ik de afvoeren vrij, zodat het water in ieder geval weer via de normale manier weg kan stromen. Beneden aangekomen slaakt de klant een zucht, het lekken is gestopt, ze is me eeuwig dankbaar. Samen ruimen we het water wat er nog ligt op. Ik typ vervolgens een mail naar kantoor dat we bij deze klant opnieuw ter plaatse moeten komen volgende week om de hemelwaterafvoeren te reinigen en te ontstoppen, zodat het probleem bij hevige regenval niet opnieuw kan ontstaan. Voor nu is deze melding opgelost. Na een heleboel dankwoorden en een pak koeken voor de terugweg, stap ik in mijn bus om richting huis te keren.

Halverwege de terugweg klinkt mijn telefoon weer. Opnieuw klinkt de stem van de medewerkster van het callcenter, een nieuwe storing, dit keer helemaal in de Eemshaven. Ik noteer opnieuw alle gegevens, dit keer op een leeg koffiebekertje. Genoteerd, ik neem bij deze storing direct contact op met de klant om de situatie door te nemen. Geen stroom meer, nergens, dat is inderdaad niet handig. De klant geeft aan met geen mogelijkheid de stoppen er weer in te krijgen. Na wat telefonische aanwijzingen van het  callcenter en nu van mij, blijkt een onderzoek ter plaatse toch noodzakelijk. Ik vervolg mijn weg naar bijna het Noordelijkste puntje van Nederland. Echt door rijden wordt het niet, het regent zo hard. 
Het is inmiddels half 4 als ik de dam op rijd bij de klant, het is pikkedonker. In de verte zie ik een zaklamp schijnen, daar moet ik zijn. Ik word begeleid naar de meterkast en zie inderdaad dat alles eruit ligt. Na diverse tests en wat zoekwerk op locatie, springen de lampen ineens weer aan. Alle groepen blijven in. Water in de buitenverlichting, dat is de boosdoener. Ik koppel de desbetreffende buitenverlichting af, zodat de klant in ieder geval weer stroom heeft. Een mailtje richting kantoor met mijn bevindingen en het advies om opnieuw ter plaatse te komen om het probleem met de buitenverlichting definitief op te lossen.
Met een tweede pak koeken keer ik weer huiswaarts. Het is inmiddels half 5 en de regen is opgehouden. Het is aardig stil op de terugweg, geen telefoon, alleen ik en de radio. 

Een uur later parkeer ik mijn bus weer bij huis. Het wordt zelfs al langzaam licht. Nog steeds geen telefoon, zou dit dan de stilte zijn na de storm?!

Moe, maar voldaan klauter ik weer in bed. Heftig zo'n nachtje doorhalen en helemaal niet goed voor de lijn! Maar ik ben blij dat ik onze klanten weer heb kunnen helpen.
Hup, ogen dicht! Morgen gaat de wekker weer en liggen er nog twee pakken koeken die opgegeten moeten worden. 

Melanie Belt vrijdag 13 oktober 2017